Wyspowa – Globalna?

with Brak komentarzy

Wyspowa czy globalna?

Na gruncie polskiej pedagogiki, analiz krytycznych odwołujących się do szeroko rozumianej kategorii „macdonaldyzacji społecznej”[1] czy też „disneizacji kultury”[2], które bezpośrednio wpływają na kształt edukacji, jest już naprawdę wiele[3]. Zarówno socjologia kultury, jak również psychologia i pedagogika społeczna ujawniają szeroki kontekst przenikania się trendów i mody społecznej, np. z poziomu stylu życia, sfery aksjologii dnia codziennego, czy też uwarunkowań globalnego rynku, na struktury oraz formy edukacji publicznej[4]. Projekt slow edukacji w tym miejscu wpisuje się zarówno w krytyczną alternatywę społeczną, ale również w konkretną antropologiczno-aksjologiczną propozycję przedefiniowania podstawowych aksjomatów współczesnej szkoły. To pomysł rozumienia szkoły jako wspólnoty uczącej się, gdzie wszystkie strony, to jest: uczniowie, rodzice, nauczyciele i szeroko widziana społeczność lokalna, pracują nad rozwojem własnym i innych (postulaty edukacji równościowej). Uwidacznia się tu pewna konsekwencja, mianowicie projekty powolnych szkół, wpisując się w alternatywny edukacyjne lub modele wyspowe, entymematyczne przyjmują konieczność wprowadzenia zmian, zwłaszcza na poziomie działania systemowego, aksjologicznego, czy też politycznego (postulaty edukacji różnościowej).

 

Zob. Manifest edukacyjny Slow Food Movement - między równością a różnorodnością, [w:] Edukacja równościowa, część III, red. G. Piekarski, M. Sałapata, M. Obrycka, Kraków 2020.
(w trakcie wydania)

 

[1] G. Ritzer, The McDonaldization of Society, Sage Publications, Inc. Thousand Oaks 1996.

[2] A. Bryman, The Disneyization of Society, Sage Publications, London 2004.

[3] Z. Melosik, Kultura popularna i tożsamość młodzieży: w niewoli władzy i wolności, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2013.

[4] Por. E. Potulicka, J. Rutkowiak, Neoliberalne uwikłania edukacji, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2010.

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress