Historyczne konteksty polskiej pedagogiki religii
Działająca na styku teologii i pedagogiki, łączy w sobie dwa sposoby patrzenia na rzeczywistość edukacyjną. Z jednej strony pozostaje blisko refleksji teologicznej, która nadaje sens i kierunek procesowi wychowania religijnego. Z drugiej strony korzysta z narzędzi pedagogiki, wrażliwej na pytania o cel, strukturę, praktyczne oddziaływania, społeczne uwarunkowania oraz etyczny wymiar działań edukacyjnych. Ta podwójna perspektywa nie prowadzi do sprzeczności, lecz tworzy przestrzeń twórczego rozwoju — pozwala bowiem analizować i badać wychowanie religijne jako proces zakorzeniony zarówno w wartościach, jak i w zasadniczo niejednorodnej rzeczywistości społecznej.
Tekst w procedurze wydawniczej.
