Antropocen w perspektywie polskich badań pedagogiczno-religijnych
Tekst stanowi krytyczną analizę kategorii antropocenu w kontekście badań humanistycznych i społecznych, ze szczególnym uwzględnieniem aspektów polskich analiz pedagogiczno-religijnych. Głównym pytaniem badawczym jest: Jakie jest miejsce oraz znaczenie badań pedagogiczno-religijnych w dobie antropocenu?
W literaturze pedagogicznej omawiana kategoria jest poddawana analizie zarówno pod kątem pochodzenia oraz znaczenia samego pojęcia, jak i jego wpływu na szeroko pojęty obszar edukacji. Niniejszy projekt jest próbą analitycznego opisu tejże problematyki, dzięki czemu możliwe jest postawienie dwóch fundamentalnie istotnych pytań w kontekście polskiej pedagogiki religii. Pierwsze z tych pytań dotyczy obecności, ale także aktualności problematyki antropocenu w badaniach pedagogicznych prowadzonych w Polsce. Drugie pytanie skupia się na praktyce edukacyjnej, analizie roli i miejsca tych kwestii w ramach edukacji religijnej, ze szczególnym uwzględnieniem celów i zadań, jakie stoją przed współczesnym systemem edukacji powszechnej. Analiza poprowadzona jest zgodnie z wytycznymi jednego z nurtów (pedagogicznego) polskiej pedagogiki religii. W nim to, kluczowymi kryteriami interpretacji celów, zadań, ale również działań edukacyjnych jest kontekst wynikający z założeń pedagogicznych, filozoficznych i społecznych, wtórnie zaś teologicznych, wyznaniowych lub konfesyjnych.
Źródło:
Dąbrowski (2024), Antropocen w perspektywie badań pedagogiczno-religijnych, „Karto-Teka Gdańska”, nr 1(14)/2024, s. 59‒77.
