Tutoring Szkoły Wyższej

Projekt systemowego wdrożenia „Szkoły Tutoringu” na uniwersytecie

Tutoring akademicki, jako spersonalizowana metoda kształcenia, wzmacnia i pogłębia relację mentor–student (tutor–tutorant) oraz sprzyja rozwojowi kompetencji dydaktycznych kadry akademickiej. Niniejszy projekt „Szkoły Tutoringu”, opracowany został na gruncie szkoły wyższej, stanowi kompleksowy plan wdrożenia tej metody od roku akademickiego 2025/2026. Program zakłada: (1) podniesienie kompetencji dydaktyczno-naukowych nauczycieli akademickich i doktorantów, (2) indywidualizację procesu uczenia się poprzez pogłębienie relacji wykładowca–student (tutor–tutorant), (3) zwiększenie autonomii i odpowiedzialności studentów (tutorantów) za własny rozwój oraz (4) budowę kultury organizacyjnej opartej na współpracy i facylitacji. Inicjatywa obejmuje cztery moduły o rosnącym stopniu zaawansowania: „ABC Tutoringu” (4 godz.), „Certyfikat Tutorów Akademickich” – I stopień (64 godz.), „Certyfikat Akredytowanych Tutorów” – II stopień (48 godz. + 4 godz. superwizji) oraz „Warsztaty dla Tutorantów” (8 godz.). Program integruje szkolenia teoretyczne, ćwiczenia praktyczne, superwizowane prowadzenie dwóch pełnych cykli tutorskich oraz udział tutorów w ogólnopolskich kongresach i konferencjach poświęconych tutoringowi. Plan wdrożenia obejmuje trzy etapy: fazę przygotowawczą, fazę szkoleniowo-wdrożeniową oraz fazę pogłębionej ewaluacji. Przewidywane długofalowe rezultaty programu obejmują: zwiększenie zaangażowania studentów (tutorantów) w proces uczenia się, wzrost efektywności dydaktycznej, rozwój kompetencji interpersonalnych kadry uniwersytetu oraz wyłonienie zespołu liderów tutoringu, którzy będą kontynuować rozwój projektu. „Szkoła Tutoringu” na grunice szkoły wyższej stanowi spójny i skalowalny model podnoszenia jakości kształcenia, integrujący rozwój kadry, studentów oraz strukturę organizacyjną uczelni.

Źródła:

1. Brdulak, J., Glińska-Lewczuk, K., Janus-Sitarz, A., & Uriasz, J. (Eds.). (2023). Model tutoringu w kształceniu akademickim. https://phavi.umcs.pl/at/attachments/2024/0614/143733-20240109-tutoring-w-ksztalceniu-akademickim-.pdf.
   2. Cichorzewska, M. (2014). Tutoring w kształceniu akademickim. Edukacja – Technika – Informatyka, 5(1), 222–228. https://bazhum.muzhp.pl/media/texts/edukacja-technika-informatyka/2014-tom-5-numer-1/edukacja_technika_informatyka-r2014-t5-n1-s222-228.pdf.
   3. Collegium Wratislaviense (2025). Oferta szkoleniowa. https://edukacja.cw.edu.pl.
   4. Karpińska-Musiał, B. (Ed.). (2016). W trosce o jakość w ilości: Tutoring oksfordzki w Uniwersytecie Gdańskim. Libron.http://libron.pl/katalog/czytaj/id/204.
2. Ratajczak, S. (2016). Tutoring akademicki – korzyści dla studenta, nauczyciela i uczelni wyższej. Kultura i Edukacja, 113(3), 154–171. https://doi.org/10.15804/kie.2016.03.09 ([(PDF).
   6. Wach, A., & Furmańczyk, J. (2024). Tutoring akademicki wobec założeń edukacji 4.0: W kierunku podejścia spersonalizowanego i budowania kultury uczenia się na uniwersytecie. E-mentor, 3(105), 60–67. https://doi.org/10.15219/em105.
   7. Politechnika Łódzka. (2023, styczeń 31). Mistrzowie dydaktyki – wdrożenie modelu tutoringu. https://cwm.p.lodz.pl/…/mistrzowie-dydaktyki-0